viewportscale

wakacje cz. II

2011-09-08T10:38:00.000-07:00

Trochę mokrości i niepokoju dla Państwa

wakacje cz. I

2011-09-07T14:16:00.000-07:00

zastanawiam się nad tym co napisać bo widoczny po prawej licznik statystyk dodawania postów nieubłaganie wskazuje na to że minęły wakacje w wymiarze szkolnym, a tutaj cisza, nic się nie dzieje. Blog zamarł. Nawet teraz poddając się niechęci i innym "obowiązkom" wykonuje 3 podejście do tego postu. O czym napisać? czym się podzielić? Tym że wakacje się skończyły, o tym że kurs franka szaleje(szalał) i że światowe giełdy osiągają 16 miesięczny dołek. Czy może o tym że nie wiadomo co z Grecją? O tym że idą wybory i polityczne gówno znowu zalewa nas po uszy i perfumuje niechciane smrody? Hmmm, nie warto, przecież jest tyle różnych fajnych rzeczy którymi możemy się cieszyć i których nam nikt nie zabierze! Olejmy zatem to co się dzieje obecnie za oknem i przenieśmy się w subiektywną krainę osobliwości i subiektywnego spojrzenia na sprawy zwykłe i codzienne, nierzadko umykające nam zupełnie niezauważone, oraz na te, do których zdarzy nam się jeszcze kiedyś wrócić. Jako że minęło już trochę czasu i trudno mi skomponować to wszystko co zapchało mi dysk w jakieś tematyczne podgrupy, to może najlepiej będzie jak tym tytułem wstępu otworze taki mój mały cykl pt. "wakacje". Tytuł można rozumieć przewrotnie, wiedząc że żadnych wakacji nie było. Można też docenić umiejętność stwarzania pozorów, bo jednak trochę miejsc się przewinie. Wydarzenia w porządku przypadkowym. Zaczynamy od Wielkanocy w Koszalinie, choć to jeszcze nie wakacje, ale dla nas definitywnie nimi pachniały. I bez wątpienia też tęsknimy za tymi wiosennymi dniami.

jeżdżą dzieci na rowerach, te małe i te duże

2011-06-21T13:34:00.000-07:00

Zastanawiacie się czasem dlaczego składając meble z Ikei zawsze zostają jakieś części które nie wiadomo do czego służą? A może Wam nie zostają? Mi natomiast zostają ZAWSZE i naprawdę jestem bliski przeanalizowania instrukcji żeby znaleźć dla nich jakieś zastosowanie. Mebel wydaje się być kompletny, działa, wygląda, nie upada i nie zapada się, a tu jakiś stos śrubek, plastików, haczyków i innych drobiazgów... nie zdarzyło się jeszcze żeby po czasie jakieś braki się objawiły, dlatego też poważnie zastanawiam się nad propozycją dla Szwedów, aby optymalizować ich produkty pod względem ilości załączanych elementów. Przy tej skali produkcji naprawdę byłoby to pożyteczne.
No ale tak serio, to cały dzień dzisiejszy został pochłonięty przez płaskie kartony ikea, z których trzeba było wydobyć trzeci wymiar, stąd moje przemyślenia w tym temacie.
A w ramach odpoczynku od pracy fizycznej przysiadłem trochę do komputera, i oczywiście wpadłem na pomysł odgruzowania ostatnich zdjęć.
Kolejna edycja święta rowerowego zaowocowała dużo większą frekwencją, ale czy święto jako impreza podwyższyło swój poziom to nie mam pewności. Co nie oznacza wcale że nie był to dobry sposób na spędzenie niedzieli.
Na zdjęciach dużo dzieciarni, dorośli trochę w tle, ale to własnie ta młodzież najbardziej cieszyła się ze wszystkich zaplanowanych na ten dzień atrakcji. Zapraszam.

PS. A na koniec: co robi Ko w tym czasie? :)

PS 2. Nie jeździj rowerem po chodniku.

Whisky z lodem i czerwcowe upalne noce

2011-06-06T15:04:00.000-07:00

Dziś zachciało mi się w końcu zasiąść do mojego blogerniczego pulpitu celem spisania ostatnich wątków i wydarzeń które miały lub nie miały miejsca.
Rozpocząć warto by było od tego że w końcu zaczęło się lato i jest naprawdę tak jak powinno być cały czas. I nawet typowo nasze narzekactwo: że za gorąco, że duszno, że nie ma gdzie nad wodę, nie jest w stanie odwieść mnie od poczucia że to jest najfajniejszy czas ze wszystkich pór roku. Początek lata. Owa pora ma unikalny bonus, który dystansuje ją od reszty stawki: świadomość że jeszcze całe lato przed nami!
W tym roku jest bardzo specyficznie. Po raz pierwszy w życiu mam przyjemność obcować z rosnącym co dzień wielkim brzuchem, z wnętrza którego otrzymuję kopniaki i inne ciosy, gdy tylko próbuję nawiązać bliższy kontakt z istotą znajdującą się wewnątrz. Mały człowiek wierci się tam i widocznie jest mu ciasno, bo jak dało się zaobserwować na ekranie usg, to będzie albo pianista albo koszykarz, lub kobieca odmiana tych profesji.
Noszenie tego balona jest dość uciążliwe, ale taki balast jest bardzo pomocny w przystopowaniu odrobinę i zastanowieniem się nad tym co nas otacza i gdzie udalibyśmy się w najbliższym czasie, dlatego też ostatnimi czasy siedzimy sobie w naszym mieszkanku i szykujemy się, cieszymy tym co teraz i tym co nas w krótce czeka.

A w około mamy piękny wieczór, którego postanowiłem posmakować z perspektywy balkonu, gdzie zorganizowałem sobie nocny pulpit, z fajkami, herbatą i czymś mocniejszym w szklance z lodem.

Jako profesjonalny internetowy blogger, który próbuje lansować swoje strzelane z biodra i z pod pachy zdjęcia powinienem był zadbać o oprawę "literacką" związaną ze zdjęciami które ukarzą się poniżej. ale czy to nie byłoby zbyt oczywiste i trywialne? Czy moim zadaniem jest zadowolić siebie czy czytelników? Czy to zadowolenie nas dokądś doprowadzi i czy kiedyś będziemy zadowoleni permanentnie? Czy będziemy wtedy szczęśliwi?

Te i inne rozterki rozpieszczonej i kapryśnej szesnastolatki wciąż pozostaną bez odpowiedzi, dręcząc mnie swym ciężarem w trakcie dokonywania wyborów, przed którymi podobnie jak Wy staję każdego kolejnego dnia, jednakże nie wpłynie to na wybór zdjęć, które nie będą nawiązywały do poprzedniego, ale pokażą nam ludzi, których fotografowanie uważam za najtrudniejsze, ze względu na fakt iż najistotniejszy w tej fotografii jest moment naciskania spustu migawki, co z kolei wymaga ogromnego wyczucia i pewności siebie. Poza tym jest oczywiście najbardziej satysfakcjonujące, niezależnie od efektów tego fotografowania. Zapraszam na berlińskie paróweczki z wody :)

niesumiennego blogera nawroty

2011-04-10T15:40:00.000-07:00

Cholernie nie lubię tych chwil gdy uświadamiam sobie że nie ma takiej siły która mogłaby zmusić mnie do sumiennego podejścia do sprawy. Tak jak np. z tym blogiem: pierwsze zapalenie się do idei i entuzjastyczna realizacja w początkowej fazie. A potem co? No właśnie nic, rozmywam to wszystko w codzienności gdy jeszcze żaden nawyk nie miał szansy zakorzenić się w głowie i wpisać w moją codzienną rutynę. Mniejsza z tym, trzeba robić dobrą minę i jak pakistański sprzedawca uśmiechać się szeroko i mówić "yes yes mister".
A więc ja jako kulawy i niesystematyczny bloger będę ten swój blog pchał dalej do przodu w taki właśnie kulawy i nieregularny sposób, i może gdzieś go dopcham. Nie mam na szczęście ambicji stworzenia czegoś "dla ludzi", być może moja dziewczyna zagląda tu przez grzeczność, chociaż i to jest wątpliwe, a być może kiedyś chcąc się skompromitować przed własnymi dziećmi prześlę im linka do tegoż.
Najważniejsze jest to że byliśmy na wakacjach i chyba nawet udało nam się wypocząć. Udało nam się też definitywnie uwolnić głowę na ten czas od spraw codziennych, pracy itd. Wrzucam parę zdjęć z tamtąd bo oczywiście aparat był w ciągłym ruchu i fotografował po raz kolejny widoki które zostały już utrwalone na fotografiach dziesiątki tysięcy razy. Dlatego też moje wybory skierowały się bardziej w stronę ludzi, impresji i eksperymentów.

szeroko

2011-02-02T04:21:00.000-08:00

Niniejszym łamię przyjętą przeze mnie konwencję i zdradzam moją słodką małą amerykaneczkę...
Mimo wszystko mam nadzieję, że się na mnie śmiertelnie nie obrazi, tym bardziej, że nadal świetnie nam się żyje razem i wcale nie idzie w odstawkę.
Chęć eksperymentu i piękny prezent od mojej ukochanej zaowocował takimi oto szerokimi kadrami, z którymi stoczyłem pierwszą walkę (rolkę) a nastepne potyczki już czekają na arbitraż.
Genialna zabawa z LOMO to pełny freestyle i swoboda, a jak się opanuje kilka podstawowych zasad to już czysta poezja i radość kreacji fotograficznej.
Być może to pierwszy entuzjazm, ale na ten moment czuję że moja mała amerykanka będzie musiała zaakceptować na stałe mój mały romans z lekko staromodnym lomo.
Powyższe próby odbyły się w domu i w pracy, trochę na wyciągu w Monte Negro,
zatem spektrum zróżnicowane, ale należy pamiętać że jak się chce to można "walczyć" wszędzie.

spękane jak kra na rzece

2011-01-30T12:00:00.000-08:00

Zima zima w około, z małymi przerwami na jesienną (lub jak kto woli wiosenną) aurę.
W tym roku zima jakoś inaczej się układa, może to oddech w nowym otoczeniu, z nowymi myślami w głowie, z niespodziankami i planami.
Coraz więcej planów, czego bym się po sobie nie spodziewał, rozciąga się w około jak pajęczyna w babie lato. Ale dopóki są to tylko "wstępne plany" to nie trzeba ich traktować zbyt poważnie.
Walki z materią mieszkaniową już za nami, chociaż nie do końca, ponieważ następne pomysły bedą ruszać szybciej niż nam się zdawało.
Wszedłem w nowy rok jak w masło: bez wielkich i bolesnych postanowień czy wyrzeczeń, bo już w zasadzie wszystko mam ogarnięte!
Fotograficznie zapuszczony, zupełnie przypadkiem zabrałem się za mój cyfrowy "lab" i znalazłem przy okazji parę fajnych moim zdaniem ujęć, które postawiłem na głowie, dzięki czemu w ogóle nabrały sensu.
Trochę mi tu zapachniało "nigdziebądź" Geimana, a trochę wyobraźnia skierowała się do mrocznego międzywojennego Wrocławia, trochę jak z powieści Krajewskiego. Przedwojenny charakter miasta być może był tak naprawdę mniej mroczny niż obecnie, jednak w opisach nadodrzańskich miejsc oczami wyobraźni widzę rzeczne szczury które swoimi wyłupiastymi oczami obserwują nas spod lustra mętnej, powolnej rzeki.
Z drugiej strony to pocięty zdarzeniami, popękany ze starości świat, który sami odbieramy jak chcemy i wybrane przez nas kawałki zbierają się w większe części - dla każdego w inną niepowtarzalną całość.
No i dlatego moja Piękna na zwięczenie tego postu.

Mam nadzieję że jakoś odżyję, bo naprawdę mocno jestem w plecy...

venezia

2010-11-19T13:44:00.000-08:00

Ostatnio narobiło się sporo zaległości w postowaniu we viewporcie. I choć aparat wciąż aktywny, ze względu na ciągłą gonitwę za uciekłym czasem nie miałem nawet głowy do tego żeby się tutaj czymś dzielić.

A ostatni czas minął pod znakiem podróżych małych i dużych, i choć te duże wcale nie były tak duże, a tym bardziej nie były długie, to i tak głowa przewentylowana i w środku zagnieżdżają się z gruntu inne myśli.

Jesli chodzi o male podróże, to te z kolei będąc małymi jeśli chodzi o dystans były dużymi jeśli chodzi o skalę, ponieważ musielismy zabrać ze sobą cały dobytek, którego jak się okazuje jest z każdą przeprowadzką coraz więcej. Tak więc nie mieszkamy już na śródmieściu, teraz właściwie nie wiadomo gdzie mieszkamy, bo jest to trudno do czegoś dopasować. Ja uważam że to karłowice, ale mapa katastralna twierdzi że to kowale. Mogą być to i kowale, chociaż wole uważać że jesteśmy na karłowicach, tylko odcięto nas torami.

Mamy piękny maleńki kawałek świata tylko dla siebie i to jest miło, nawet nie miałem czasu o tym pomyśleć zanim się to przenieśliśmy, ale jak już to się stało to poczułem coś głębiej w środku. I oby takich uczuć jak najwięcej.

Zatem klikam z nowego salonu, gdzie przy tymczasowym stole popijam herbatkę i korzystam z piątkowego samotnego wieczoru. A klikać miałem zasadniczo o tym co powyżej pokazane, a więc o krótszej wyprawie, prawie bez bagażu, za to trochę dalszej. Dając się namówić na wspólny wypad z przyjaciółmi do "Włoszech" nie wiedzieliśmy co przyjdzie nam przeżywać przez najbliższe 5 dni: włochy okazały się niewiele cieplejsze od ziemi ojczystej, a kempingowe warunki w lekkich śpiworkach dały nam trochę w kość, i gdyby nie dogrzewanie się wzajemne, wlewając w siebie rozgrzewająco-znieczulające płyny to źle byłoby z nami.

Odwiedziliśmy przede wszystkim wenecki biennale architektury, które niestety nie zrobiło wielkiego wrażenia, i poza niektórymi pojechanymi rzeczami w zasadzie nie było nic ciekawego. Przede wszystkim jest to arena lansu młodzieży młodszej i starszej, najczęściej w popularnym nerd-owskim stylu wystylizowanego pseudointeligenta. I nawet w ramach protestu nie można ubrać dresów, bo to też jest w tym głównym nurcie ostatnio.

Tak więc pobłądziliśmy sobie trochę po Wenecji, odkrywając mniej lub bardziej odkryte już wcześniej miejsca, z małym superwyjątkiem na squatterską knajpkę w srodku wenecji, gdzie zagościliśmy pewnego wieczoru zachęceni swobodnym klimatem i świetnym jamsession (chyba) fajnych gości, co dobrze dawali taki miły dla ucha funk'ujący jazz.

No i na koniec wyjazdu zrobiliśmy sobie (a własciwie to dziewczyny sobie zrobiły) shopping w Bolonii, zatracając się zupełnie w mamiącej umysł konsumpcji.

A jako że lotem bliżej i to w sumie nawet sporo bliżej, to w 2 godzinki byliśmy z powrotem w domu...

poruszam się (w) bez( )ruchu

2010-10-04T12:18:00.000-07:00

Jesienią podsumowuje się zwykle rok. Albo ja podsumowuje, bo np urząd skarbowy podsumowuje wiosną, rok akademicki również, a np znakomita większość podsumowuje w nachujowszym momencie, czyli po ciemku początkami zimy. Brrrr... co za fatalna idea. Świadomość tak odległego słońca, wszechpanującej buki i zahibernowanego świata nie może pozostać bez wpływu na nasze myśli, również te podsumowujące.

Zatem wracając do początku: podsumowanie się tworzy bo jest poczucie końca czegoś do okoła. Ale każdy koniec to również nowy początek i z tą myślą w głowie pakuje graty do pudeł, skrzynek i kartonów, co być może gdzieś zostanie utrwalone, ale nie dziś.

Dziś znowu trochę przemieszczania się w fotelu - tam i z powrotem, tam i z powrotem... Wrocław, Łódź, Warszawa, Wrocław...

ostatni dzień lata

2010-09-22T14:16:00.000-07:00

Taka wiadomość przywitała mnie dziś o świcie. Nie wiem kiedy to się stało - w jaki sposób tak niepostrzeżenie dzień zrównał się z nocą? Czy te zimne noce nie miały być jedynie przejściowym ochłodzeniem wróżącym długie i pogodne babie lato?

Poza tym znowu przeciąłem kraj na pół, walcząc z koleinami, zmęczeniem i nudą. Autostop chyba umarł w tym kraju, a jeśli już, to działa głównie w zasięgu lokalnym, uprawiany głównie przez starowinki transportujące się w ten sposób po okolicy.

O 6 rano to raczej i tak mało znalazło by się chętnych do podwiezienia, nawet w bardziej autostopowych rejonach.

Dawno nie widziałem wschodu słońca, a jeszcze dłużej nie widziałem mgły.

Obejrzałem dziś koncert Queen na Wembley z 1986 roku na super wypasionym telewizorze 100000cali przekątna, z 20 kompletami zestawów kina domowego, wybieranymi jednym guzikiem pilota. To było coś, naprawdę: zwłaszcza koncert.

Jest to jedna z tych rzeczy których żałuję, że nigdy nie będę mógł zrobić - być tam.

jeden dzień z życia II

2010-09-16T15:32:00.000-07:00

Chciałem tylko dodać że prowadzenie bloga to jak pisanie książki od tyłu. Trochę to bez sensu, ale w drugą stronę też.

jeden dzień z życia

2010-09-16T15:23:00.000-07:00

Ostatnie dni upływają mi na przemieszczaniu się w te i wewte (tak to się pisze?) w tym zatkanym i niedrożnym tyglu spraw ważnych i mniej ważnych, lokalnych i światowych, tajnych i zupełnie jawnych. Tyle ich w około, że jakbym miał się zastanawiać nad sensem bądź celem tego mentliku, to bym szybko odpadł. Raczej. Ale jak się siedzi w aucie który przemieszcza się w tempie 2-3 razy wolniejszym niż przeciętny pieszy to naprawdę można się zacząć zastanawiać nad zupełnie zbędnymi kwestiami.

To miasto się zupełnie psuje, już nie działa transport indywidualny zupełnie, a publiczny nigdy nie działał za dobrze, zresztą jedzie po tych samych trasach co "prywatne" samochody. No i niestety nie wszyscy mają alternatywę, co chyba najbardziej frustruje podczas stania w korku.

Jak nie masz nic do napisania to nie pisz. Zatem tyle. Tylko jeszcze w woli wyjaśnienia:

Dzisiejsze obrazki to kilka z kilkunastu obrazków z których pierwsze zgrupowały się w taką rozmytą, przypadkową, chaotyczną treść, natomiast w następnym poście są również obrazki z tegoż samego dnia tylko jakoś mi się nie składały z tym pierwszymi

samotnosc.org

2010-09-12T11:21:00.000-07:00

w zasadzie okazało się że to jednak akcjaspontan.pl

Znaleziona na moście Pokoju wlepka idealnie wpasowała się w klimat nocnego, samotnego powrotu do domu, zapewne po jakimś mniejszym piwku. Grubo po 12 miasto momentami zdawało się być opuszczone, trzeba było jednak użyć nieco wyobraźni, bo oczywiście tranzyt przez miasto nieubłaganie przecinał je na pół, bezlitośnie rozjeżdżając ledwo dźwigające to wrocławskie ulice.

Zawsze można przyjąć że to nie jest normalny ruch, tylko jak w Ghost in the Shell, futurystyczna wizja zautomatyzowanych pojazdów, które bezobsługowo przemierzają zadaną im trasę.

Tak czy inaczej byłem tam sam, powolnym krokiem zmierzając ku domowi. A że ostatnio mam mocną zajawkę na fotografowanie wszystkiego do okoła to oczywiście wypatrywałem tego wszystkiego do sfotografowania. Wlepka zdawała się być przyklejona w takim miejscu, jakby była ostatnim krzykiem desperata rzucającego się z mostu do rzeki, celem sprawdzenia czy po "drugiej stronie" nie będzie mu lżej.

Ciekawe, bo nawet dzięki temu się zainteresowałem i wklepałem w wyszukiwarkę ten adres... warto zapoznać się z tym pomysłem.

club-bing

2010-09-02T15:30:00.000-07:00

Ten post powinien mieć tytuł 'vanishing cat' bo był chyba najciekawszym zjawiskiem tego wieczoru (bez umniejszania roli mojej drogiej towarzyszki życia, z którą zawsze mam moc atrakcji).

Ale jednak, nie wiem gdzie jest przyczyna, ale znany i lubiany wrocławski klabing wypadł nieco z naszego trybu, zdominowany przez zdeterminowaną młodzież, do której nam (mi) coraz dalej, nie to że wiekiem, ale mentalnością i ochotą na pewno.

Prezentowany na zdjęciach lokal to 'szajba', jednak tego dnia jakoś nie udało nam się uchwycić wątku, zatem wypiliśmy po głębszym i udaliśmy się na spacer, korzystając z uroków letniej jeszcze pogody.

Wracając natknęliśmy się na 'parę' kotów i bardzo się sobą nawzajem zainteresowaliśmy, może one dostrzegły w nas tą ciekawość i chęć nawiązania kontaktu, jednak ostatecznie, próby zakończyły się zbliżeniem jedynie na odległość metra, nie mniej - potem koty się zwinęły.

Podczas dalszej drogi powrotnej przez mroki ołbina spotkaliśmy cygana Adama, na którego zawsze natykamy się na Jedności. Adam zamieszkuje gdzieś tam właśnie, ale chyba większość czasu spędza na ulicy, podobnie jak większość jego ziomków.

Od Adama parę miesięcy temu kupiliśmy jeża (!) a właściwie wykupiliśmy go, ponieważ mieliśmy pewne obawy co do dalszych jeżowych losów. Za 5 zł które i tak cygańska grupka chciała dostać od nas, wynegocjowaliśmy oddanie kolczastego zakładnika cyganów, dorzucając do tego jeszcze ze 2 papierosy.

Jeż okazał się przyjacielski i ufny, nie zwijał się w kulkę, pare razy jedynie wydał z siebie ostrzegawcze prychnięcie, ale mimo to widać było że jest szczęśliwy z przebiegu tej dziwnej transakcji. Po drodze wypuściliśmy go w parku Nowowiejskim gdzie pewnie żyje do dziś, chyba że nie dał rady w nowym otoczeniu się odnaleźć.

No, i zauważyłem że mam nawyk palenia ostatniego papierosa tak, żeby skończyć go w momencie docierania do domu, i zawsze wiem intuicyjnie kiedy tego fajka odpalić, niezależnie od kierunku z którego nadchodzę. Dlatego też nie lubię wracać do domu taksówką - wtedy ta przyjemność zostaje zakłócona, ponieważ trzeba palić stojąc pod bramą.

wro

2010-08-30T16:22:00.000-07:00

w zasadzie bez opisu parę kadrów...random pikczers.

handlowa niedziela

2010-08-23T15:11:00.000-07:00

Do tradycji zaliczyć już powoli można co-niedzielny pchli targ zwany potocznie "niskie łąki" (Low Meadows?)
mimo tego że już od dawna nie znajduje się na Niskich Łąkach (ulica we Wrocławiu) i błąka się już chyba w 3 lokalizacji to ludzie nadal z sentymentu tak go nazywają. Ba, powstał nawet lokal dla fanów uroków tandety i second hand'ów o tej samej nazwie.
Gdzie by nie były, Niskie Łąki zawsze były socjobrazowo (można tak chyba nazwać "krajobraz" ludzi?) znalazły sobie obecnie chyba najbarwniejszą scenerię z dotychczasowych - poprzemysłowe tereny nieczynnego młyna Sułkowice.
I mimo że w naszej społecznej mentalności słabo wykształciła się zdolność do handlu, wymiany, targu - w porównaniu do np. ludów południowych - to i tak mimo tego wszystkiego jest fajnie, chociaż dobrego targowania się nie doświadczyłem tam ani razu, ani też jakiś wielkich skarbów za grosze nie nabyłem.
Bywamy tam chyba raczej już jako obserwatorzy, zresztą jak wielu, co dobrze spuentował handlarz naganiając klientów krzykiem: "Kupujemy (a) nie spacerujemy!!!". Bycie tam daje frajdę z poczucia, że może akurat dziś coś niezwykłego się odnajdzie, tak jak np sprzątnięta koledze w bezczelny sposób piękna modernistyczna lampa...to było w ostatnia niedzielię. Ja zwykle i tak wracam z pustymi rekami, ponieważ opamiętałem się po wiosennej szajbie kupowania częsci rowerowych, ktorymi teraz zagracona jest "sypialnia".
No i oczywiście cieszymy się ogromnie że od niedługo będziemy mogli sobie spacerkiem w niedzielę, na kaca, udać się tam.

no i na koniec cytat mojego kochanego brata (na temat pogody w Szwecji)
"jeszcze daje radę, poza tym zauważyłem, że jak mocno chcesz, aby była pogoda, czasem staje się realnym:]"

swimmin

2010-08-17T14:25:00.000-07:00

można by powiedzieć że wielopokoleniowa wycieczka, jeśli dwa to wiele. W wakacje, które jeszcze niektórzy mają, jest czas na spontaniczne przejażdżki w teren. Dla dzieciaków, tych trochę starszych też, dużo śmiechu; pierwsze udane skoki na główkę do wody i podpatrywanie starszych, od których można się czegoś nauczyć, częściej chyba nieświadomie niż inaczej.

random guests

2010-08-11T15:02:00.000-07:00

Już nawet po podróży poślubnej a tu dopiero fotograficzna reakcja, ale jakoś nie było zapału, w przeciwieństwie do upału.

Wprawne oko wypatrzy, a właściwie nie wypatrzy młodych państwa, ale młode państwo celowo zostało pominięte, jak to zresztą z tytułu przewrotnie można sobie wywnioskować. Myślę że się nie obrażą, myślę też, że mają tyle zdjęć, że być może nawet się ucieszą, że chociaż tu ich oszczędzono.

Oczywiście jak zawsze ostra selekcja żeby wybrać te kilka zdjęć, chociaż satysfakcjonujących tylko kilka, ale mam nadzieję że trochę klimat został oddany. Viewport skierowany został głównie na dystans portretowy, uznałem bowiem że grupowe zdjęcia z wesel to nie moja dziedzina i wolę robić zdjęcia ze świadomością pochłaniania soczewką poszczególnych osób, ewentualnie pod-grup, które zawsze tworzą się w większych zbiegowiskach, a każda ma odrobinę inny charakter i nastrój.

Chyba wszyscy wracali do domów z mieszanymi uczuciami: z jednej strony szczęście i radość, bo to w końcu taka życiowa decyzja bliskich nam ludzi i cieszymy się razem z nimi, a z drugiej strony szkoda że tak krótko i szybko Bielsko musiało nas pożegnać...Co się rzadko zdarza, a przynajmniej mi się to rzadko zdarza, poświęciłem dużo czasu na wylewne pożegnania i czułem że to jeszcze nie czas wracać (pierwszy raz czułem to nomen omen na weselu Zbyszka, gdzie podstępem zostałem zabrany do domu, na co byłem bardzo zły następnego dnia), ale widocznie to już jest tak że miłe chwile uciekają nam przez palce jak woda i trudno je na siłę zatrzymywać.

No i oczywiste pytanie: kto następny?

lines and arrows

2010-07-29T15:01:00.000-07:00

tak, kreski i strzałki przewijają się tutaj przez całą serię - spinają to wszystko do kupy.

Jak zawsze bez zaplanowanego tematu, ale też typowo: z klimatem w głowie.

Ziemia kontra człowiek to hasło które powstało przypadkiem - jako zapchajdziura na okoliczność tagowania tematów, ale coraz bardziej przekonuję się że choć przypadkowo, to bardzo dobrze oddaje klimat przestrzeni, która coraz ciaśniej nas otacza ( i w której ostatnio za dużo przychodzi mi przebywać).

Tempo wskazówki na zegarze wciąż przyspiesza i nieubłaganie każdy obrót zdaje się być coraz krótszy od poprzedniego. Ta ciągła gonitwa za jakimś "terminem" zasłania to, co w danej chwili przeżywamy, nie daje czasu na zastanowienie, przemyślenie, chwile refleksji czy analizę tego co nas w danej chwili otacza. Lubię dręczyć się świadomością jak wiele zdarzeń, osób, miejsc omijam nawet ich nie zauważając, a ile rzeczy które są zupełnie nieistotne stanowi moją codzienność.

Właśnie ostatnio uświadomiłem sobie jak mylnie można ocenić przestrzeń po oglądanym jej fragmencie; oglądanie świata przez szybę z prędkością kilkudziesięciu bądź kilkuset km/h, z perspektywy drogi może kojarzyć się z podróżą, przyjemnością, poznawaniem. Ale ten punkt widzenia to fałsz - wspólny mianownik wszystkich miast, wsi, pustkowi gdzie zawsze dominuje droga, a krajobraz jest jak wystrój - czyli element dodany - coś co przesuwa się za oknem, daje pewną orientację w terenie, ale w nadmiarze i tak nie pozwala się w tym odnaleźć.

Przemieszczając się często i dużo w ten sposób można przyjąć ten punkt widzenia jako wykładnię dla naszej (mojej) oceny świata. Myślę że to dotyczy każdej formy przemieszczania się, gdy nie mamy możliwości głębszej analizy otoczenia, tylko wchłaniamy to bezkrytycznie, formując jakieś ogólne zmiksowane wnioski - ale przecież to też jest jakiś punkt widzenia! ;)

street art

2010-07-24T10:41:00.000-07:00

Nocna wycieczka w poszukiwaniu tych miejsc.

Jakoś tak jest, że miło się w letni czas wypuścić, najlepiej rowerowo, z muzyką na uszach, w miejsca warte odwiedzenia - niekoniecznie na co dzień - długi interwał czasowy pozwala różne miejsca poznawać od nowa, zawsze trochę od innej strony.

Nocne jak zwykle wymarłe miasto, chociaż czujne oko służb czuwa:

"- czy ma pan zezwolenie na robienie zdjęć?

- a co to takiego?

- powinien mieć pan pozwolenie skoro pan fotografuje.

- ale od kogo, skoro fotografuję graffiti?

- a to w porządku, to mi pan wyjaśnił..."

Z wczorajszych pomysłów po drodze:

powstanie nowa kategoria nocnych krajobrazów miejskich - głównie odludnych, przemysłowych terenów, które jak wiadomo posiadają w mieście najwięcej uroku, a dodatkowo wyprawa staje się namiastką przygody.

Trzeba wykorzystać ciepłe noce, chociaż po tym, co nas dziś przywitało mam pewne wątpliwości co do tego ciepła :)

plażowe

2010-07-13T08:03:00.000-07:00

Mała wycieczka nad bałtyk, co prawda nie w celach rekreacyjnych, ale boczkami, boczkami - jakoś udało się spędzić chwilę na plaży. Dobry czas na takie wypady: 35 stopni i pełne słońce, do tego długie dni i bardzo ciepłe noce. Pobudka o 4.00 pierwszymi promieniami słońca, poranna kąpiel w morzu i powrót do Wrocławia. Szybko-szybko, wszystko ostatnio dzieje się za szybko...

2010-07-12T02:21:00.000-07:00

2010-07-12T02:18:00.001-07:00

powrót do początku

2010-07-02T15:34:00.000-07:00

(archiwalnie z treści, aktualne ze zdjęć)

Zbiegiem okoliczności znalazłem się w Gdańsku, gdzie pod pozorem pracy odwiedziłem rodzinę i bardzo miło wspominany Wrzeszcz.

Dawno się tyle fajnych rzeczy nie zbiegło razem: poza spodziewanymi domownikami zjawiła się również Warszawska frakcja, w zamieszaniu okazało się że zapomniałem o HOF (opener) i nagle mi to uświadomiono! Prawie już odpuściłem, ale ostatecznie dałem się przekonać że warto, i oczywiście tak było. Wrażenie mocne jak mało kiedy, gdy znajdujesz się w sumie przypadkiem, po drodze, na atrakcji na którą się zwykle czeka z podnieceniem, kupując zawczasu bilety itd. A tu nagle: pah! i jestem: Pearl Jam, Tricky i Groove Armada... do końca nie wiem teraz czy faktycznie tam byłem...

Gdańsk jest miastem gdzie często spędzałem wakacje dzieciństwa, z rodzeństwem i kuzynami, zatem masa świetnych wspomnień wiąże się z każdym pokojem, zakamarkiem, podwórkiem, piwnica, strychem i zapewne drzewem.

Szperanie na strychu we wspomnieniach, zaowocowało dziś odkryciem, które pojawiło szeroki uśmiech na mojej twarzy: komiks z roku około 1987-88. moje autorstwo zostało potwierdzone charakterystycznym zapisem w słowie SEWERYN (nie da sią tutaj tego tak zapisać jak w oryginale).

Komiks opowiada najprawdopodobniej historię żniw na innej wypasionej dziecięcej miejscówce - Kuźnicy Grabowskiej, gdzie zapewne wcześniej tego samego lata byliśmy na wakacjach, albo nawet komiks został narysowany tam i później przewieziony do Gdańska.

Muszę to przedstawić mojemu koledze ze szkolnej ławki Tomaszowi, z którym to przez długie i żmudne semestry podstawówki toczyliśmy walkę o ulubionych bohaterów (czego owocem był autorski, pełnometrażowy komiks o przygodach Batmana)

Zawsze wiedziałem że moje zamiłowanie do tej formy ekspresji siedziało we mnie od dziecka.

Tylko co się z nim stało później?

wrocławscy kurierzy rowerowi i inni wrocławianie na 2 kółkach

2010-06-21T15:46:00.000-07:00

Powyżej parę kadrów z rowerowej niedzieli, zwanej świętem wrocławskiego rowerzysty.

Był alley, wyścig równoległy na ćwierć mili pod górkę, grill, i wiele innych atrakcji z masowym przejazdem przez miasto prawie 2 tysięcy kół rowerowych naraz. Miło widzieć jak rowerzyści potrafią zaznaczyć swoją obecność.

Jak zwykle oko opatrzyło się wymuskanych fiksów, i zachciało też takiego złożyć. Pierwsze kroki poczynione, ale jak zwykle powstała góra części z których teraz trzeba coś wytworzyć.

Start w szybkim alley'u zaowocował dobrym dotlenieniem i przypływem endorfin.

rowerowy weekend

2010-06-21T15:27:00.000-07:00

weekend rowerowy wydarzył się niedawno, niespodziewanie i się bez wątpienia udał.

Mimo że składał się tylko z niedzieli, to i tak można go zaliczyć do tzw udanych weekendów. Na pewno w końcu wiosna dała się we znaki, była wyprawa szynobusem do Trzebnicy, dalej Oleśnica rowerami i PKP przewozy regionalne ugościły nas w niemal zabytkowym pociągu relacji bodajże Krotoszyn-Wrocław.

Stacja oleśnica niezmiennie czarująca.

Ale to nie wszycho, dalszy ciąg w następnym poście

bez roweru

2010-06-21T15:00:00.000-07:00

Spacerkiem przez Wrocław; coraz rzadziej chodzę i taka perspektywa ulicy nie jest dla mnie częstym zjawiskiem. Tym milej spacer zadziałał na mnie, bo wiosna w około, ciepłe dni przed nami i pozytywnym świat się zdaje być.

Okiem pieszego i pasażera widać z bliska ludzi i czasu jest wystarczająco żeby sobie o nich porozmyślać i zobaczyć jakiś wyrywek z ich świata. Jeszcze lepiej na tych skrawkach zbudować sobie jakąś ciekawą historyjkę. No i przejechałem się tramwajem po raz 2 od jakiś 4 lat: sytuacja bez większych zmian.

natury łono

2010-06-09T07:13:00.000-07:00

eh ciężki tydzień po taaakim weekendzie...osaczona przez beton potrzeba bliskości natury...na co dzień człowiek nie zastanawia się jaki wpływ wywiera na niego brak kontaktu z przyrodą, ale będąc tam czuć jak wiele tracimy odrzucając nasze pierwotne otoczenie...

Ciekawe że w lesie tak szybko odradza się w nas pierwotny instynkt i potrafimy radzić sobie bez większości osiągnięć współczesnej cywilizacji. Coraz częściej przekonuje się że dajemy się tylko ogłupiać tym wszystkim zabawkom, które niby nam służą lecz przez nie przestajemy też myśleć...

himmel uber breslau

2010-04-30T00:59:00.000-07:00

przez ostatnie parę tygodni Europę paraliżował islandzki wulkan, który wyemitował nad stary kontynent wielkie ilości pyłu, podobno szkodliwego dla bezpieczeństwa żeglugi powietrznej.

Dziś rano można było zaobserwować jak po zniesieniu ograniczeń w lotach, przewoźnicy próbują nadrobić stracony czas.

wrocław-przemyśl-rzeszów-wrocław

2010-04-23T03:01:00.000-07:00

trochę architektury ze wschodnich rubieży, nie ukrywam że jako całokształt prezentuje się zupełnie inaczej, ale mam to gdzieś, wolę ten subiektywny wycinek, większość i tak nie zobaczy w całości ;) w razie czego kościół znajduje się w Potoku, parafia św. Andrzeja Boboli

Zaczynamy

2010-04-17T02:15:00.000-07:00

i oto jest, noszony z zamiarem od paru dni, nie mogący zostać nazwanym z braku potencjalnie atrakcyjnych i chwytliwych nazw. viewportscale kolegom po fachu zdradza wszystko, ale może własnie o to chodzi, żeby w tym małym wielkim viewporcie zmieścić to wszystko co się chce...

mam nadzieję że to się jakoś rozwinie, czas pokaże.